Zeki Demirkubuz'un, senaristliğini ve yönetmenliğini yaptığı filmlerinden birini izleme şansım oldu bugün. Aslında bu filmdeki çeşitli sahneler sosyal medyada karşıma çok sık çıktığı ve benim de ruh dünyamı yansıttığını düşündüğüm için izlemek istedim.
Yeraltından bahsediyorum elbette. Açıkçası düşündüğümden daha derin bir filmle karşılaştığımı söyleyebilirim. Zaten derin ve anlam katmanları ile inşa edilmiş her şey beni kendine rahatlıkla çeker. Bu film için de öyle oldu.
Oldukça beğendiğimi itiraf etmek istiyorum. İnsana dair olan hiçbir şey yüzeysel değildir. Acı, iç sıkıntısı, kendini ifade etme ihtiyacı ve haksızlığa karşı direnç. Bütün bu anlamların konu olarak ele alındığı her sanat eseri söz konusu derinliği bize keskin bir biçimde görünür kılacaktır.
Dostoyevski okumayı çok severim. Yeraltından Notları okuduğumda çok etkilenmiştim. İçsel dünyanın yansıtıldığı ve monologların temel alındığı romanlar ve filmler beni çok etkiliyor. Belki de kendi içimde ifade etmekte geri kaldığım her şey bu sayede görünür oluyor.
Yeraltı, bize Muharrem karakterinin iç dünyasını ve yaşamla kavgasını anlatıyor. Aslında kavgayı seçmiş. Çünkü bayağılıktan hoşlanmayan, yüzeyseli ve çıkarcılığı reddeden her ruh, eninde sonunda kendi gerçekliğine dönmeye mecburdur. Elbette bu gerçeklik de çoğunlukla acı verici bir farkındalıktır.
Zeki Demirkubuz'un ana fikir olarak bu farkındalık temelini esas alması filmi izlenmeye değer kılan bir etmen. Muharrem, oldukça net ve dünya ile arasında bir tezatlık olduğunun da farkında. İşte, bu yüzden oyunlar oynamıyor ve yaranmaya çalışmıyor sahte dünyaya.
İzlediğim için çok mutluyum. Zeki Demirkubuz'un bütün filmlerine bu şansı vereceğim.