Dünya, her şeye rağmen dünya...
Tüm yaşanmışlıklar, tüm zifiri karanlıklar ve dahi son sandığımız başlangıçlar. Her şeye rağmen hayat akmaya ve kendi rolünü oynamaya devam ediyor.
Küçük bir düşünce ile başlıyor. Zihne yerleşen bir virüse benziyor bu düşünceler. Orada kendine yer ediniyor. Belki büyüyor belki de başlangıçta her ne ise o formu korumaya devam ediyor. Ama orada duruyor. Gözlerden uzak, tenhada ve mutlak sessizlikte kendi sırasını bekliyor. Ve sırası geliyor, sırası gelmez sandığımız her şeyin. Düşünce, eylem oluyor. Eylemin sonuçları tekrar bir düşünceye bırakıyor yerini. İnsan düşünmeye gelmiş gibi, yaşamak eşittir düşünmek oluyor.
Hayat, yine de hayat! Yaşam sürüyor. Buralarda devamlılık esastır. Zihnimizdeki düşünceler bize tekrar hatırlatıyor: bugünlük olduğu kadar, bugün her şey gücümüzün yettiği kadar.