O zaman çok istediğim bir hayalden bahsedeyim bu yazımda. Bir göl evi.
Uzaklarda ama çok uzaklarda. Ağaçların ve huzurun içinde. Suya yakın. Temiz kokan, havası ruhumu iyileştiren bir ev istiyorum. Kuşları dinlemek istiyorum, doğayı ve gökyüzünü gözlemek istiyorum. Yazmak istiyorum orada, hem bana hem oralara dair ne varsa. İyileşmek istiyorum bütün yaralarımdan. Ve barışmak istiyorum hayatla. Kabullenmek istiyorum yaşamı, bir parça huzur istiyorum.
Bu ev tek başına bunu yapabilir mi? Hayır, ama ben onun içinde yeniden doğarım. Yeniden başlarım. Bütün kusurlu yanlarımı sahiplenirim. Doğa konuşur ben dinlerim. Zaten en iyi yaptığım şey de budur ya. Kim bilir belki bir gün ben de konuşurum.
Bir sandalım olsun bir de. Arada açılırım. Gün doğmadan önce ya da gün battıktan sonra o derin karanlık anında, uzaklaşılırm. Gözlerimi kapatırım. Hiçbir şey düşünmek zorunda olmadığımı artık bir anlamı da kalmadığını hissederek o anın tadını çıkarırım.
Uzun uzun yürürüm gölün kıyısında sonra ormanın derinliklerine doğru. Orada ağaçları bulurum. Dökülmüş yaprakları ve kuşları. Onlar da beni bulurlar ama hiç yargılamazlar. Bir müddet geçtikten sonra alışırız birbirimize. Varsa onlarda da bir yara şifaları olmaya çalışırım.
Bir gün kar yağar. Sevinçle dışarı koşarım ya da belki de o an dışarıdayımdır zaten. O zaman etrafımda dolanırım. Başımı kaldırıp göğe bakarım. Ellerimi uzatırım bir taneyi yakalayabilmek için.
Başka olur her şey. Bambaşka olurum orada.
Evimin içinde kitaplar, mumlar, fincanlar ve duvarlarında tablolar olur. Bir de kedim. Adını bilmiyorum şu an. İleride kendi adını bulur. Ben de bulurum belki kendi adımı. Gerçi evimi bulduktan sonra adımı bulmasam da olur.
Bir köşem olur. Dergimi yazdığım, tasarladığım bir çalışma masam. Yazdığım, okuduğum beni ben yapan alan.
Bir göl evim olsun.
Hayallerimden biri bu işte.