 |
| Kavanoz dipli dünya. |
20'li yaşlarımın son yazına yavaş yavaş veda ediyorum.
Sanki 20'li yaşlara veda ediyor gibiyim şimdiden. Artık 30'a doğru yaklaşırken bu son aylar bir yokuşun tepesinden aşağıya inmek gibi hissettiriyor.
İtiraf etmeliyim ki hiç umduğum gibi gitmedi. Hayat bazen böyledir değil mi? Yolunuzu kaybedersiniz, kendinizi kaybedersiniz. Defalarca yıkılıp yeniden inşa olursunuz.
Ben çok yıkım gördüm mesela. Bir şehir yıkıldı gözlerimin önünde, bir hayal, çocukluk ve umulan bir benlik yıkıldı. Ben kendimi yeniden inşa etmeyi öğrendim. Ama bu 20'li yaşlarımın tamamını tabiri caizse yok etti.
Şimdilerde hiçbir şey olmuyormuş gibi görünüyor. Günler akıyor, haftalar - aylar geçiriyor. Ben aynı yerde kalmış, hiç ilerlememiş olarak görünüyorum. Oysa ruhumda neler neler oldu, anlatamıyorum.
Çok anlatamadım zaten. Güzelim 20'ler ne demek istediğimi bilirler. Çok sustum, Çok ağladım. Ama milim milim de olsa dönüştüm.
İnsan denen varlık bencil ve gemisini yürüten sadece gününü kurtaran mahluk. Ben değilim. asla onlardan değilim. Bunu hiçbir zaman kabul etmeyeceğim. Bin kere de doğsam, bin kere de ölsem, milyon kere feda olsa 20'li yaşlarım yine de kendi bildiğim yoldan yürümeye devam ederim. Çünkü ben inşa ediyorum. Çok yıkım gördüm. Hep inşa eden taraftaydım bunu algılayabiliyorum.
Bazen olmuyor. Ne yapsanız olmuyor. Hayat biraz şans sanki. Ki ben buna hiç inanmazdım. Çalışmak yeter derdim. En iyisini ortaya koyarsan olur derdim. Olmadı. Demek ki şans diye bir şey varmış.
İyi ki yazıyorum ama. Bu bana iyi geliyor.
Dünya tutunacak bir dal değil. Zaten benim için böyle bir ihtimal de olmazdı. Düşerken hiç göremedim o dalları, o tutmak isteyen elleri. Hiç yoktular.
Yazmak büyütüyor beni. Yaşatıyor, buralarda hem de buralara rağmen. Kimse okumasa da ben kendimi yaşatıyorum. Günü kurtarmak için değil ama ruhumu kurtarmak için.
Yakında sonbahar gelecek. Sonra kış. Ben yine yazacağım. Şükür ki, hiç değilse bu bana iyi geliyor.