Ben bir depremzedeyim ve üç yıl oldu. Kulağa ne kadar garip geliyor değil mi? Üç sene!
Üzüntülüyüm. Her 6 Şubat yaklaştığında hissettiğim duyguları yaşıyorum. Acı bir hatıra. Üstelik yalnızca bana ait değil bu hisler; milyonların ruhu ve hisleri burada...
Bu denli bir yıkım oluşturmasaydı ve bizler de diğer acılardan ders almış bir şekilde yaşasaydık bugünü o zaman her şey daha farklı olabilirdi. Çünkü bu topraklar böylesine bir yıkımı ilk defa yaşamıyor. Biz biliyoruz ki afetler boşuna değildir, ders almak içindir. Tekrar aynı acıya düşmemek ve öğrenmek içindir. Ne yazık ki 6 Şubat öğrenemediğimiz derslerin yansımasıydı. Peki, bu sefer öğrenebildik mi?
Büyük bir yıkımdı evet ama sadece fiziksel değildi; psikolojik olarak da olumsuz etkilendik, etkilendim. Uzun bir süre yer ayağımın altından kaydı. Uzun bir süre her şeyin aniden yıkılarak yok olabileceği gerçeğine inandım. Uzun bir süre hayata tekrar uyum sağlamakta sorunlar yaşadım. Uzun bir süre "neden?" diye sordum. Uzun bir süre korktum...
Kabullendiğim zamanlar oldu. Sonra tekrar aynı noktaya geldim, sanki içimde hiç yol almamışım gibi. Uzun bir süre hayatın bu denli kırılgan oluşuna öfkelendim. Uzun bir süre "keşke böyle olmasaydı" diyerek oyalandım.
Şimdi keşkeler yok, uzun bir süre deyimi rafa kalktı. Deprem bir gerçektir. Öğrenmek zorundayız. Ders almaya mecburuz. Acı hâlâ orada duruyor ama aynı biçimde değil. Yıllar onu şekillendiriyor. Zor olsa da devam etmeyi öğrendim, öğrendik. Gördük ki çok fazla gerçek var orada, hâlâ öylece duran.
Yazmak çok zor. O yüzden şu cümlelerle bitirmek istiyorum.
Kayıplarımız için Allah rahmet eylesin ve arkada kalanlara sabır versin. Böylesine bir felaketten sonra hayata devam etmek zorunda olan tüm vatandaşlarımızın da yardımcısı olsun.
Öğrenelim! Dayanıklı alt yapı, dayanıklı binalar... Bunu kader ve keder olmaktan çıkaralım.