Bugün de karlı bir sabah hakim buralarda. Ama tek bir fark var. Ben bu sefer camdan izlemeyi değil dışarı çıkmayı tercih ettim. Apartmandan çıkarken bir kedi gördüm. Yazık, soğukta titriyordu. Onu eve götürmeyi çok isterdim ama yapamıyorum. Sadece sevmekle yetindim. O an anladım sevilmeye muhtaç olduğunu. Her canlı gibi değil mi?
Sonra yürümeye başladım. Yakınlarda bir park vardı. Oraya doğru yol aldım kar yağışı eşliğinde. Ne yalan söyleyeyim yürümek iyi geldi. Kar çok seviyorum. Bu kış güzel yağışlar da var. Mutlu ediyor bu durum beni.
En son Rusya'nın Kamçatka bölgesindeki haberleri görmüştüm. İnanılmaz gerçekten. Neredeyse bir apartman boyu kar yağmış. İlk defa böyle bir şey görüyorum.
Yürüdükçe fark ettim; her şey değişiyor. Değişmez sandığımız şeyler bile. Kar yağışı sessiz bir hakimiyet bırakmıştı şehirde. Ama bir zamanlar bu şehirde sıcaktan kavurulurdunuz. Aynı caddelerde sırf bu yüzden yürümekte zorlanırdınız. Demek ki zaman bir biçim yaratıyor üstümüzde. Şimdi sessizce kar yağışının keyfini çıkarma imkânınız da oldu.
Hayat sabit değil ki. Öyle sandığımız anlarda bile hep akışta. O halde takılı kalmamak ve her daim ileri bakmak daha güzel olacak.
Tags
düşünce yazısı