Her gün aynı insan olamam. Kendime bu toleransı gösteriyorum. Maskeler takamam. Olmadığım ve düşünmediğim bir şekilde davranamam. Evet, herkes gibi benim de bir hayat amacım ve hayallerim var. Ama gücümün yettiği kadarım ve bu da gayet normal.
Modern dünyada hayat bize rollerimizi çok net olarak gösteriyor. İyi, kötü, kazanmış, kaybetmiş, mağdur, susması gereken, sindirilmiş, alkışlanması gereken... Eninde sonunda hepimizi elimizde olana yetinmek zorunda bırakıyor. Hâlbuki benim tarafımdan bakıldığında ise her şey daha farklı olmalıydı olarak görülüyor. Çünkü biliyorum, zarlar hileli.
Peki, bana düşen ne? Yetinmek mi? Bana bu rolü mü verdiler? Ama yetmeyecek biliyorum. Kendi içimde bu role layık olmadığımı bildiğim için sürekli haksızlığı bastırmak zorunda kalacağım. Her gün bir rolü oynamak zorunda kalacağım. Dahası kendime de yabancılaşacağım günden güne. Hayır! Bunu yapmayacağım. Ben olduğum kişiyim.
Bazı günler vardır rolleri reddedersin. Bazı günler vardır yeniden doğarsın. Bazı günler vardır kendini kandırdığını fark edersin...
Düşünüyorum insan nasıl her gün aynı olabilir? Gece gördüğünüz bir rüya bile gününüzü etkilemeye yeterken, eski bir anı ve his öylece gözlerinizin önüne gelirken, her şey ışık hızında yaşanıp giderken, insan nasıl...
Hayat tamamen kontrolümüz altında değil. Sadece düşüncelerimizi kontrol edebiliyoruz ama bu da modern dünyada anlatıldığı kadar kolay bir şey değil. Bizler hayatla baş edebildiğimizi sanıyoruz ama aslında yaptığımız tek şey kendimize bir rol seçip onu oynamak. Ve böylece zaman her gün o rolleri oynayarak geçip gidiyor.
Bugün nasıl hissediyorsam o kişiyim. İnsan hisseden bir varlıktır. Bana biçilen rolleri kabul etmiyorum. Hayat bir bütün ve oynadığım tek rol kendi kimliğim.