İnsan hep yolcudur. Şehirlerden, evlerden ve yaşamlardan.
İnsan hep devam etmekle yükümlüdür. Bazen bunu yapmakta zorlansa da mecburdur. Bu mecburiyet onu ya büyütür ya da bezdirir. Ama vadesi dolan her şey bitmeye mahkumdur.
Ben bazen yerleşmek istiyorum. Bazen ait olmak istiyorum. Bir yerde durmak ve oranın yerlisi olmak istiyorum. Hayatım yollarda geçmedi ama hep bir taşınma uğraşısı vardı. Daha da üzücü olanı, bunu ben seçmedim.
Bir gün seçme hakkım olduğunda aitliğe sığınacağım. Konforlu olduğu için değil, bizzat bunu deneyimlemek istediğim için. Kendime seveceğim bir şehir ve güvende hissedeceğim bir ev bulacağım. Ezberimde yeşerecek bu muhit. Beni besleyecek ve büyütecek.
İnsan bir an olsun durmaya ve yeşermeye de ihtiyaç duyar değil mi?
Umarım yalnız değilimdir. Umarım bir yerlerde "ben artık durmak istiyorum, ben artık yerleşik bir hayatta ve güvenli bir yaşamın içinde köklenmek istiyorum," diyen birileri vardır. Umarım!