Bu savaş bitince yaşayacağım. Derin bir sessizlik içinde kendime bakacağım aynada. Pencereyi açacağım içeri hava girsin diye. Toparlayacağım gücüm yettiğince bütün dağınıklıklarımı. Mümkünse oturacağım hiçbir şey düşünmeden.
Param olursa bir kitap alacağım. Bir de radyo. Sırasıyla meşgul olacağım onlarla. Sırasıyla zihnimi teslim edeceğim onlara.
Bir Murakami kitabı bir de Matrax.
Sonra sıra bana gelecek, sonra sıra yaralarıma. Kabulleneceğim kendime yaptığım gibi tüm yaraları. Ve sırası gelen diğer şeyleri başımdan salacağım.
Bir mandala boyarım. Olmadı kendim çizerim. Eski günlükleri okur yarı gözyaşı yarı gülümse
me ile oyalanırım.
Savaş bitti diye mırıldanır dururum. Sorarım kendime, kazandım mı, kayıp mı ettim? Bir önemi yok ki; savaş bitti.
Avunulucak şeyleri çoktan bırakmış olurum. Çünkü bu zamana kadar onlara tutunmuşumdur. Artık, "evet bir vakitler öyleydi" der kenara çekilirim.
Geriye ne kalır? İyi bir insandım. Kendimdim. Bu bana her zaman yetti, her zaman da yetecek.